Η βάπτιση του μικρού Κωνσταντίνου ήταν μια από εκείνες τις μέρες που η αγάπη φαίνεται παντού. Στα βλέμματα, στις αγκαλιές, στα παιδικά γελάκια, ακόμα και στο φως που γέμιζε τον χώρο από το πρωί μέχρι το τέλος της γιορτής.

Από τις προετοιμασίες, η ατμόσφαιρα είχε κάτι από οικογενειακή θαλπωρή και γιορτινή ανυπομονησία. Ο μικρός πρωταγωνιστής, γεμάτος περιέργεια, έδειχνε να καταλαβαίνει πως αυτή η μέρα είναι γι’ αυτόν. Και η χαρά των γονιών του και της νονάς – ζεστή, απλή, ειλικρινής – έδινε σε κάθε στιγμή ένα ξεχωριστό βάρος.

Το μυστήριο τελέστηκε με σεβασμό και συγκίνηση. Ο Κωνσταντίνος, αγκαλιά με τρυφερότητα, πέρασε από τη σιωπή στην ευλογία του νερού – κι εκείνη η στιγμή, με τις σταγόνες να κυλούν στο πρόσωπό του, ήταν σαν συμβολισμός για όσα όμορφα θα ακολουθήσουν στη ζωή του.

Οι εικόνες που κρατήσαμε είναι γεμάτες ζωή: το βλέμμα του πατέρα του την ώρα που τον κρατά, τα τρυφερά χέρια της μητέρας, η συγκίνηση των παππούδων, οι φίλοι που γελούσαν, τα παιδιά που έπαιζαν στα πόδια μας. Και φυσικά, το τραπέζι και το γλέντι που ακολούθησε – ένα κλείσιμο χαρούμενο και γεμάτο ευχές.

Κωνσταντίνε, σου ευχόμαστε να περπατήσεις έναν δρόμο γεμάτο φως, αλήθεια και αγάπη. Και στους γονείς σου, ένα μεγάλο «ευχαριστώ» για την εμπιστοσύνη να μας αφήσουν να φυλάξουμε αυτές τις πρώτες πολύτιμες αναμνήσεις σου.